DDD_2022 vanaf 11 januari in Theater Kikker

De Deense Detective komt terug! Na het succesvolle eerste seizoen gaat Rosa’s kijk- en luisterthriller verder. Kom in Theater Kikker in Utrecht zelf kijken hoe een hoorspel live wordt opgevoerd.
DDD_2022 is een magische luister-thriller over een gevaarlijke zoektocht naar waarheid, liefde en gerechtigheid. Als krimi-liefhebber volg je natuurlijk de hele serie. Kun je een keertje niet? Geen probleem, want elke losse aflevering is een meesterlijke voorstelling op zich!

Het verhaal in het kort
Het is 2022. Vier jaar na zijn oneervolle ontslag bij de politie vecht Chris Coubergh om het co-ouderschap over zijn zoontje Caspar. Zijn ex-vrouw, een succesvolle officier van justitie, werkt aan een explosieve strafzaak tegen een criminele vastgoedmagnaat. Tijdens een van de zittingen wordt zij bedreigd. 
Dan verdwijnt de kleine Caspar van de aardbodem – het begin van een gevaarlijke zoektocht. 
De gefrustreerde vader verandert in een geagiteerde dader, en als hoofdverdachte van de vermissing van zijn eigen kind kan Chris Coubergh maar één iemand bedenken die hem in deze penibele situatie zou kunnen helpen: De Deense Detective. Maar was die niet zelf vier jaar geleden spoorloos verdwenen?

Met: 
Florian de Backere – script, spel, geluiden 
Floris van Bergeijk – muziek, spel, toetsen, geluiden 
Daniel Cross – spel, slagwerk, geluiden 
Diamanda Dramm – spel, viool, geluiden 
Koen Kaptijn – spel, trombone, geluiden 
Peter Jessen – spel, bas, geluiden
Sebastiaan Pos – geluidstechniek

Data
Theater Kikker: vrijdag / zaterdag 20.30 uur, zondag 15.00 uur
11, 12, 13 januari – deel 1: Dromen doven door daglicht
25, 26, 27 januari – deel 2: Daarom doolt de Dybbuk
8, 9, 10 februari – deel 3: Drie dimensies donderen
22, 23, 24 februari – deel 4: Duiding doordringt de dwazen

Tickets zijn verkrijgbaar via Theater Kikker: theaterkikker.nl of 030-2347100.

Intermezzo’s
17 januari 20.30 uur, Kargadoor – De Dís danst
30 januari 20.30 uur, EKKO – Drink donker
16 februari 20.00 uur, TivoliVredenburg – Daderdag

Het eerste seizoen van De Deense Detective is als podcast te beluisteren op iTunes, en ook de nieuwe afleveringen verschijnen online.

Koppie Koppie, Robokoppie!

Een muzikale voorstelling over vriendschap en robotica

Rosa Ensemble x Museum Speelklok

Kom tijdens de herfstvakantie, 20 t/m 28 oktober, kijken naar de muzikale familievoorstelling Koppie Koppie, Robokoppie! van het Rosa Ensemble in Museum Speelklok te Utrecht! Een grappig en ontroerend verhaal over een eenzaam meisje en haar bijzondere robotvriendje. Ontdek tijdens deze voorstelling dat een robot niet alleen hersens, maar ook een hart kan hebben.

Het verhaal
Petra’s ouders hebben het druk. Ze zijn topmusici en moeten daarom elke dag oefenen, heel vaak optreden en na hun concert het applaus in ontvangst nemen. Wanneer haar ouders op tournee zijn, reist Petra met ze mee. Ze is dan veel alleen en wordt onder druk gezet om ook zo te kunnen spelen als haar ouders. Dit vindt ze helemaal niet leuk en ze heeft het idee dat haar ouders totaal niet naar haar luisteren. Gelukkig heeft Petra een vriendje dat wel luistert. Een stuntelige robot die altijd paraat staat haar te helpen! Het robotje probeert er alles aan te doen om het eenzame meisje op te vrolijken en voor een goed einde te zorgen. Zal het hem lukken?

Praktische informatie:

  • Herfstvakantie 20 t/m 28 oktober 2018
  • Doordeweeks: 13.30 uur en 15.00 uur
  • Weekend: 13.30 uur
  • Duur: 40 minuten
  • Adviesleeftijd: kinderen vanaf 6 jaar

In deze voorstelling wordt samengewerkt met topmusici: violiste Diamanda La Berge Dramm, bassist Peter Jessen (ook helft van kamerpopduo Sommerhus) en zangeres Petra Ball.

Het Utrechtse Rosa Ensemble heeft in de aanloop naar het maken van de familievoorstelling de NAO-robot ‘getraind’. Het Rosa Ensemble zocht naar een manier om de wisselwerking tussen de NAO-robot en kinderen te onderzoeken, de (on)mogelijkheden van de robot in kaart te brengen en ideeën op te halen voor het verhaal van de voorstelling. Het educatieproject De MuziekRoute, waar het Rosa Ensemble partner in is, bleek hiervoor een dankbaar en bevlogen oefenterrein.

Cast

  • Petra Ball – Petra
  • Peter Jessen – Vader van Petra
  • Diamanda La Berge Dramm – Moeder van Petra
  • Rinske Bosma – NAO bespeling
  • Sebastiaan Pos – techniek
  • Wouter Eizenga – Script en regie
  • Floris van Bergeijk – Muziek
  • Claus den Hartog – Decor en licht

Een bijzondere samenwerking
Museum Speelklok staat vol met muzikale robots. Tijdens de interactieve tentoonstelling Robots love Music (21 september 2018 t/m 3 maart 2019) ontdek je dat robots naast hersens ook een hart hebben. De familievoorstelling Koppie Koppie, Robokoppie! is een samenwerking tussen het Rosa Ensemble en Museum Speelklok. Het Rosa Ensemble maakt sinds de oprichting in 1997 eigentijds muziektheater. Techniek en de vooruitgang speelt in bijna alle producties van Rosa een grote rol.

 

 

Rosa Ensemble @ Gaudeamus 2018

Ook dit jaar is het Rosa Ensemble weer aanwezig op de Gaudeamus Muziekweek met twee producties, waarmee Rosa zich van zijn meest extreme kant laat zien. Waar men bij Akasha tot rust komt in een ware monnikentempel, belandt men bij Waanzee in een roerige rocktempel! Het Rosa Ensemble is onder aanvoering van componist/percussionist Daniel Cross al meer dan twintig jaar een van de meest prominente muziektheatergezelschappen van Utrecht.

Akasha – A brief theory of everything
Met ‘Akasha’ zetten Daniel Cross en zijn Rosa Ensemble volgens Gaudeamus een ‘betoverende en geestverruimende voorstelling’ op de bühne. Een magische verteller wijdt het publiek in het begrip ‘akasha’ in. Daarbij hoort mystieke muziek: ruistonen, langgerekte vioolklanken en hier en daar een spacy ‘Star Trek’-geluidje, met meerstemmige, loepzuivere zang. Akasha is een voorstelling als een oerknal. Alle verhalen, herinneringen en verbintenissen die we met anderen hebben, vloeien er samen.

Waanzee – Rosa’s Rock Outfit
Van een heel andere kant laat Rosa zich zien in Waanzee. Men treft het gezelschap dan in een bijzondere dubbelbezetting: 2 elektrische gitaren, 2 basgitaren, 2 drumstellen en 1 flamboyante zanger. ‘Smerig groovende en kurkdroge rocksongs met bizarre hooks en briljante muzikale vondsten’, aldus Gaudeamus. Een avond vol soundscapes, wringende minimal music, experimentele electronics en post-pop! Het verhaal: een rockband presenteert tijdens een concert een nieuwe cd. Halverwege het concert blijkt dat de zanger andere plannen heeft die avond, met een nogal indringende mededeling aan het publiek. Het doel van de zanger? Wereldvrede.

Akasha – vrijdag 7 september, 20.30 uur, Gaudeamus Muziekweek, Stadsschouwburg Utrecht (Inleiding door Daniel Cross om 19.30 uur)
Waanzee – zaterdag 8 september, 23.30 uur, Gaudeamus Saturday Night, TivoliVredenburg, Utrecht

SupeRRosa: muzikale conferentie van ontheemden

(via 3voor12 Utrecht)

Waar Nederlands muziektheater en Syrische musici samenkomen

, tekst: Jelle Talsma | foto’s: Raymond Dekker

Op het Bevrijdingsfestival treedt SupeRRosa op: een project waarin het Rosa Ensemble en Catching Cultures Orchestra de handen ineen slaan. SupeRRosa bestaat voor de helft uit spelers van Rosa en voor de helft uit Syrische musici. Het doel van de samenwerking is het samenbrengen van de innovatieve muziek van Rosa en de Syrische cultuur van de musici. Is dit doel behaald? Wat kunnen we leren van Arabische musici? En betekent de vrijheid die we vieren eigenlijk nog iets? We vragen het aan Daniel Cross van het Rosa Ensemble en Jonas Bisquert: componist, pianist en gastmoderator van SupeRRosa.

“Voor mij is het een klein statement, dat we met die gekke Syriërs op een podium staan”, zegt Daniel Cross. Hij zit op een bankje naast Jonas Bisquert op het terras van restaurant de Rechtbank in de koele prille lente. “Dat wij als ontzettend politiek-bewust-geëngageerd-witte-boorden-rijkeluisclubje met die jongens samen iets maken wat hopelijk ergens in het midden is uitgekomen.”

SupeRRosa begon toen Cross een paar jaar geleden in het AZC speelde. Daar trad de Syrische Ibrahim Khano op. Cross sloeg zo stijl achterover van de kwaliteit dat hij moést weten wat er zou gebeuren als ze bij elkaar zouden gaan zitten. Omdat hij wist dat dit ‘veel gedoe’ op zou leveren, haalde hij Bisquert erbij. Hij had iemand nodig die als ‘katalysator tussen al die culturen in zit.’ Bisquert bleek die katalysator bij uitstek: hij werkt al zes jaar met asielzoekers in het AZC van Utrecht, onder de noemer Band Zonder Verblijfsvergunning. In dit project werkte hij samen met artiesten die de besten waren in hun land van herkomst.

Echt luisteren
“Een goede musicus kan luisteren. Dat is een gave die we hebben ontwikkeld”, zegt Bisquert. “Op professioneel niveau, maar ook op basisniveau. In het AZC luisterde ik naar een ouder die zong voor zijn kinderen. Dat heeft zo’n grote betekenis. Dat ze ontheemd zijn, kunnen we weinig aan veranderen. Maar kan je echt naar ze luisteren, dan heeft dat grote waarde.” De van origine Spaanse Bisquert heeft een nauwkeurige, doordachte manier van spreken. Hij straalt rust, nieuwsgierigheid en zorgzaamheid uit. Tijdens zijn verhaal komt een kindje op het terras ten val en begint te huilen. Hij stopt met spreken en kijkt op, om pas weer verder te gaan als hij ziet dat er een ouder toesnelt. “Je bent buiten je eigen land, ergens aangekomen waar je de taal snel moet leren. Na drie maanden spreken de kinderen beter Nederlands dan de ouders. Ze leren alle liedjes van Kinderen voor Kinderen, lezen boeken in de Kinderboekenweek. De taal van hun ouders is niet meer belangrijk. Dat is het verleden, oorlog en misère. Terwijl die rijke taal en cultuur een waarde hebben die je moet erkennen.”

Cultuurwrijvingen
Hoe verschillend de Syrische muziekcultuur is van de Westerse, werd al snel voelbaar tijdens de repetities van SupeRRosa, vertelt Cross. “Ibrahim speelt een tien-achtste maatsoort en ik begin daar in vierkwarts doorheen te spelen, wat ik heerlijk vind. Hij kijkt me aan, stopt gewoon met spelen en zegt, ‘dat kan je niet doen!’” Lachend: “Dat vind ik heerlijk. Dan doe ik het juist.” Cross – modieus jasje, haar in mengvorm tussen knot en staart, schreeuwerige felblauwe sandalen – heeft ogen die twinkelen. Hij lacht veel als hij over muziek spreekt, maar ook over gewichtige zaken zoals de Palestijnse kwestie. Hij wekt de indruk van iemand die zichzelf en de wereld om zich heen beschouwt met een prettige, ontwapenende mix van ironie en verwondering.

Als gevraagd wordt naar verhalen over cultuurwrijving tussen Rosa en de Syriërs, tuimelen de twee over elkaar heen met anekdotes. Bisquert, met een brede grijns: “Probeer ze maar eens een Datumprikker te sturen.” Cross: “Probeer ze maar eens bij een repetitie te krijgen. Er zijn duizend redenen waarom het niet lukt.” Ook op muzikaal vlak schuurde het. Nawras Altaky had een compositie gemaakt, een melodie op zijn ud. Rosa-gitarist Jeroen had het helemaal opgenomen. Na lang oefenen kon hij de melodie precies meespelen. Met alle versieringen en ud-elementjes erin had hij een perfecte Westerse tegenmelodie gevonden. Alle Rosa-musici vonden het waanzinnig. “Maar Nawras zei: ‘nee, dat is niet de bedoeling. Ik wil juist een Westerse, elektrische gitaar’. Hij kon er niks mee!” giert Cross. “Akkoorden is iets wat ze niet hebben in de Arabische muziek”, zegt Bisquert. “Ze denken in lijnen, gebaseerd op een tekst of een melodie die ze al kennen. Polyfonie of harmonie zit niet in hun systeem. Ghaeth Amalgooth (klarinettist red.) maakt een lied en wil dat ik de akkoorden erop zet. Ik ga dan zoveel beslissingen nemen, dat ik de helft van zijn lied componeer. Voor mij is dat heel belangrijk, maar voor hem leeft dat niet zo.”

 

Gevlucht en ontheemd
‘SupeRRosa is nadrukkelijk geen participatieproject’ kon je lezen in elke aankondiging van SupeRRosa. Dit omdat de Syriërs als muzikant gezien willen worden, en niet als vluchteling. Bij aanvang van de repetities spraken ze af niet te praten over hun vluchtelingenverleden. Zo geschiedde. Ze hebben tien dagen gerepeteerd, zonder een woord te reppen over hun verleden. Makkelijk vond Cross dit niet. “Ik zou ze alles willen vragen. Maar ik heb het niet gedaan.” Bisquert vult aan: “Soms kan je ruimte geven als ze iets willen vertellen of delen. Vragen zijn lastig. Als ze midden in een procedure zitten, heeft de waarheid een juridische lading. Je wil niemand forceren een verhaal te vertellen.”

Volgens Cross zijn niet alleen de Syriërs, maar ook veel leden van het Rosa Ensemble ‘op een rare manier ontheemd’. “Bijvoorbeeld Esther Mugambi, onze zangeres, heeft Keniaanse roots. Haar vader is vroeg overleden. Haar moeder is Nieuw-Zeelands, dus ze zijn naar Australië verhuisd. Nu zit ze alweer meer dan tien jaar in Nederland – met een Duitse echtgenoot – en ze mogen niet in Nederland blijven. Als je aan haar vraagt: ‘waar kom je vandaan?’, dan barst ze in tranen uit.” Cross raakte zelf zijn ouders op jonge leeftijd kwijt. Dit moet echter niet verward worden met wat hij verstaat onder ontheemd zijn. “Dat is minder dramatisch dan weten dat je ergens vandaan komt en niet meer terug kan omdat de boel platgebombardeerd is”, legt hij uit. “Wat ik voelde is dat ik geen dak meer boven mijn hoofd had. Als je ouders dood zijn, verdwijnt die hele generatie met ze mee. Plotseling ben ik een nieuw dak geworden voor mijn kinderen.”

‘Stomme’ muziek als richting 
Cross studeerde slagwerk op het conservatorium en richtte in 1997 het Rosa Ensemble op. “Toen ik opgroeide, was er een rijke muziekcultuur in Nederland”, begint hij. “Overal om me heen zag ik interessante ensembles.” Hij noemt Iannis Xenakis, Morton Feldman en John Cage. Hij reisde naar Griekenland om met Xenakis te spelen. Oefende zes maanden op een gigantisch complex stuk. “Bij de uitvoering zaten er tien man, en die vonden het fantastisch. Het was zulke complexe muziek geworden dat het alleen voor ons musici leuk was. Ik dacht: ‘dit wil ik niet zijn’.” Als tegenantwoord introduceerde hij in de begintijd van het Rosa Ensemble het C groot akkoord, met een E onderin. Een simpel deuntje dat heel naïef klinkt. Dat speelden ze vijf minuten lang tijdens een optreden. “Dat was heel lelijk eigenlijk, maar ook heerlijk om te doen.” ‘Stomme’ muziek maken voelde op dat moment voor Cross als een overwinning. “Toen ik dat deed, voelde ik: ‘dit is mijn richting’.”

Rechtvaardigheid als doel
SupeRRosa trad sinds de oprichting eind vorig jaar drie keer op: onder andere op het Klabam festival, en in TivoliVredenburg op het Catching Cultures Orchestra Festival. Op 5 mei staan ze op het Bevrijdingsfestival in Park Transwijk. Hun grootste optreden tot nu toe, op een dag die in het teken staat van vrijheid. Heeft dit begrip nog betekenis? “Voor mij is het een groot vraagteken”, antwoordt Bisquert. “We zijn als Europa profiteurs van de oorlog in Syrië, van de wapenhandel bijvoorbeeld. We vieren vrijheid, maar we zijn ook schuldig aan het probleem.” Cross: “Mede dankzij de Amerikanen is vrijheid het hoogste doel. Dat is niet waar. Rechtvaardigheid is een veel groter doel.” Wat rechtvaardigheid voor hem betekent? “Dat je af en toe je kop moet houden omdat iemand anders ook een mening heeft. Je kan niet altijd alles zeggen en doen wat je wil. Rechtvaardigheid betekent dat je ruimte geeft aan iemand anders.”

De ‘smartphonedictatuur’ en de komst van meer gelovigen in Nederland zijn tekenen van een nieuwe verzuilingsgolf, zegt Cross als je hem vraagt naar het tijdsgewricht waarin we leven. Hij ziet de problemen en polarisatie die globalisering en multiculturaliteit met zich meebrengen. Maar rasoptimist die hij is, ziet hij het allemaal ook wel goed komen. Als hij bijvoorbeeld ziet hoe kleurenblind zijn kinderen al zijn, maakt hij zich over de toekomst geen zorgen. “Over vijftig jaar is alles geïntegreerd en hebben we het nergens meer over.” De meest complexe conflicten zijn volgens hem terug te brengen naar platvloerse burenruzies waar je eigenlijk de rijdende rechter op af zou moeten sturen. Maar is de Syrische oorlog eigenlijk niet meer dan een burenruzie? “Nee, dat is een heel plein dat ruzie met elkaar heeft. Het is gigantisch dat probleem: we zitten gewoon in een wereldoorlog en niemand ziet het. Dat is zo goed als onoplosbaar.” Met iets van radeloosheid in zijn stem besluit hij: “Soms moet je het uit laten woeden en er honderd jaar overheen laten gaan.”

Een poging iets te veroorzaken 
Of SupeRRosa na het Bevrijdingsfestival verder gaat, weten Cross en Bisquert nog niet. De ambitie is er in ieder geval wel. Cross: “Waar ik naartoe zou willen is een vervolgstap waarin we het wél over afkomst kunnen hebben, en het om kunnen zetten naar muziek. Als ik de persoonlijke verhalen van die jongens zou horen, dan zou dat nog heftiger binnen komen dan de tv-beelden die we al kennen.” Om te kunnen bepalen in hoeverre de samenwerking gelukt is, is het volgens Cross nog te vroeg. “Ik heb eigenlijk nog niks van de Syriërs geleerd”, zegt hij. “Dan moet je zoveel langer met elkaar spelen, samen het podium op gaan zonder iets af te spreken. Zesentwintig keer de mist in gaan.” En wat is het uiteindelijke doel met projecten als SupeRRosa? Met een zweem van ironie, alsof hij een vergezocht grapje maakt: “Ik probeer met alles wat ik maak het zo te veroorzaken dat ik geen onderwerp meer heb. Dat het kunstwerk het onderwerp op zichzelf wordt. En alle disciplines helemaal met elkaar in harmonie verstrikt raken. Daar is SupeRRosa ook een poging toe.” Dan stellig: “Dat faalt op alle fronten, maar dat geeft niet. Alle pogingen bij elkaar zijn een manier om iets te veroorzaken.”

Foto’s: Raymond Dekker

Soselo in Siberia op muziekfestival Utrecht Centraal

Eindelijk te zien in Utrecht: Soselo in Siberia. Een videoclip van een uur die op zondag 3 juni tijdens Utrecht Centraal twee keer live opgevoerd wordt door Rosa Ensemble en 33 1/3 Collective.

Utrecht verandert die dag voor de tweede keer in één groot muziekpodium waarbij het rijke, zeer diverse muziekaanbod wordt gecombineerd met de bijzondere, verborgen en niet alledaagse locaties van de stad. Rosa verzorgt een aantal optredens, waaronder met het ensemble van de MuziekRoute, maar ook  Soselo in Siberia is maar liefst twee keer te zien.

Soselo in Siberia
De vrouw van dictator Soselo pleegt zelfmoord en zelfs na haar dood wordt ze nog gestalkt door haar wrede echtgenoot; als straf voor dit vergrijp verbant hij haar naar Siberië. Daar komt ze terecht in een nachtmerrie…

Muziek en prachtige, soms gruwelijke videoprojecties, geïnspireerd op teksten van dictator en dichter Jozef Stalin (Soselo) en op het boek ‘De Meester en Margarita’ van Mikhail Boelgakov.

*Niet voor tere zieltjes – 12 jaar en ouder*

Soselo in Siberia
Rosa Ensemble & 33 1/3 Collective
Utrecht Centraal | Culturele Zondagen
zondag 3 juni 2018
Stadsschouwburg Utrecht, 19.00 & 20.30 uur, Blauwe Zaal

https://player.vimeo.com/api/player.js

Soselo in Siberia – trailer from 33one3rd on Vimeo.

Wijksafari AZC

Rosa werkt mee aan de Overvecht-editie van de Wijksafari, een coproductie met Adelheid&Zina, Stadsschouwburg Utrecht, Theater Utrecht, Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers, New Dutch Connections, VluchtelingenWerk Nederland.

Na een overrompelende serie WijkSafari’s van A’dam Slotermeer, via Mexico-City, dwars door de Utrechtse wijken Ondiep, Overvecht en Zuilen, langs de Bijlmer, pal op de USA-Mexico grens in Juárez, overstekend met de pont naar A’dam Noord, is Adelheid Roosen met haar theaterkompanen opnieuw geland in heerlijk Utrecht. De wijk Overvecht, met het asielzoekerscentrum als wervelend hart, wordt tot podium gemaakt. Weg van geboortegrond nemen vluchtelingen onze spelers in adoptie. Verweven levens stellen zich aan u voor.

WijkSafari AZC ín en mét het hele f*cking koninkrijk der nederlanden. 16 mei t/m 30 juni te zien in Overvecht

Adoptie-ouders | Abdulaal, Randa, Amin, Kokob, Fawzi, Mohammad, Peter, Adel, Adib, Geddam
Spelers | Meral Polat, Guilly Koster, Nazmiye Oral, Ilay den Boer, Hanneke Groenteman, Kevin Klein, Sarah Moeremans|Oostpool, Kais Setti
Regie | Nina de la Parra, Paul Koek, Marijn Graven, Ilay den Boer
Regie-assistentie | Jim van den Bliek en Julie Peters
Eindregie | Adelheid Roosen
Dramaturgie | Lauren Rissik
Co-productie | Adelheid&Zina, Stadsschouwburg Utrecht, Theater Utrecht, Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers, New Dutch Connections, VluchtelingenWerk Nederland
Beeldconcept en fotografie | Leendert Vooijce
Muzikaal slot | Rosa Ensemble, Catching Cultures Orchestra

 locatie:  Overvecht
• talen: In deze voorstelling wordt, naast Nederlands, ook Engels gesproken
• toegankelijkheid: Helaas is de voorstelling niet toegankelijk voor rolstoelen. Dit door het ontbreken van een lift op locatie.

Kijk voor meer info op stadsschouwburg-utrecht.nl.